Connect with us
GoDrama

Ενυπόγραφα

Τί είναι οι ενοχές και πώς μπορείς να απελευθερωθείς;

Δημοσιεύθηκε

στις

Ενοχές. Όλοι οι άνθρωποι τις νιώθουμε. Μας κατατρέχουν και μας βασανίζουν σε διάφορες περιόδους της ζωής μας, αν είμαστε τυχεροί. Αν δεν είμαστε, απλά μένουν μαζί μας για πάντα…
Τί είναι στ’ αλήθεια αυτή εσωτερική φωνή που μας κατακρίνει; Τί κρύβεται από πίσω;

Από την αρχή

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Όταν νιώθουμε ενοχές συνήθως τις βιώνουμε αναφορικά με ένα άλλο άτομο.

  • Φανταζόμαστε ότι έχουμε κάτι το οποίο το έχει πειράξει.
  • Κάτι το οποίο δεν ήταν «σωστό».
  • Κάναμε κάτι «λάθος».

Και τότε κατηγορούμε τον εαυτό μας και του λέμε:

[alert variation=»alert-danger»]«Είσαι άχρηστος». «Ποτέ δε θα μάθεις». «Είσαι βλάκας, πραγματικά». «Πως μπόρεσες και πάλι έκανες το ίδιο πράγμα;» «Έλεος πια, με αυτή τη βλακεία σου». «Σε σιχαίνομαι!».[/alert]

Θα μπορούσαμε να επιχειρηματολογήσουμε ότι αυτό το οποίο φανταζόμαστε ότι πείραξε το άλλο άτομο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

…Ίσως είναι στη φαντασία μας ότι το ενοχλήσαμε.

…Ίσως το άλλο άτομο αυτό δεν έχει πληγωθεί πραγματικά από τη συμπεριφορά μας.

Ενώ αυτό θα μπορούσε να είναι ένα πολύ ρεαλιστικό σενάριο, παραείναι εύκολο για την ανάλυσή μας. Θέλω να πάμε πιο βαθιά. Όχι να μείνουμε στα επιφανειακά γεγονότα.

Πηγαίνοντας βαθύτερα

Ας περάσουμε στο δεύτερο πρόσωπο και ας υποθέσουμε πως όντως έχεις κάνει κάτι το οποίο έχει πειράξει τον άλλον. Έστω, λοιπόν, ότι τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα λες και το άλλο άτομο γυρίζει και σου λέει όλα αυτά τα οποία λες εσύ στον εαυτό σου.

Το ακούς να σου λέει: «Είσαι άχρηστος». «Ποτέ δε θα μάθεις». «Είσαι βλάκας, πραγματικά». «Πως μπόρεσες και πάλι έκανες το ίδιο πράγμα;» «Έλεος πια, με αυτή τη βλακεία σου». «Σε σιχαίνομαι!».

  • Ποιο είναι το πρώτο συναίσθημά σου αν κάποιος σου μιλήσει έτσι;
  • Τι θα ένιωθες αν άκουγες αυτά τα λόγια;
  • Ποια θα ήταν η αυτόματη αντίδρασή σου σε μια τέτοιου είδους επίθεση;

Θα έσκυβες το κεφάλι και θα έλεγες «Ναι, έχεις δίκιο…!»;

Οι περισσότεροι οι άνθρωποι που ρώτησα (αν όχι όλοι) απάντησαν πως δε θα αντιδρούσαν ανακλαστικά έτσι αν αντιμετώπιζαν ανάλογη συμπεριφορά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα τους έβγαινε να πουν στον άλλον: «Εγώ άχρηστος; Εγώ βλάκας; Δε μας παρατάς; Με σιχαίνεσαι μια, σε σιχαίνομαι δέκα!».

Θα θύμωναν αν άκουγαν κάποιον να τους κατηγορεί με αυτά τα λόγια και αυτό το ύφος.

Εσύ τι πιστεύεις ότι θα ένιωθες;

Επαναλαμβάνω. Ψάχνω την αυθόρμητη αντίδρασή σου. Όχι την επεξεργασμένη. Όχι την απάντηση που θα έδινες αν καθόσουν να σκεφτείς την κατάσταση και να ζυγίσεις το τι έκανες και τις συνέπειες που αυτό μπορεί να είχε.

Είμαι σίγουρος ότι θα θύμωνες κι εσύ αν κάποιος σου μιλούσε με αυτόν τον τρόπο…

Θυμός!

Κι εδώ είναι όλο το ζουμί! Αυτός ο θυμός είναι που κρύβεται πίσω από τις ενοχές.

[alert variation=»alert-info»]Οι ενοχές είναι θυμός τον οποίο, για κάποιο λόγο, υποσυνείδητα θεωρείς ότι δεν μπορείς να εκφράσεις προς τον άλλον και τον στρέφεις προς τα εσένα.[/alert]

Κάτι μέσα σου νομίζει πως δεν είναι «σωστό», δεν «πρέπει», δεν «δικαιούσαι», «απαγορεύεται» να θυμώσεις με τον άλλον. Ίσως επειδή ο άλλος είναι ένας γονέας ο οποίος είναι στο απυρόβλητο, ένας κοντινός σύντροφος, το αφεντικό σου, ίσως είναι το παιδί σου (και ποιος μπορεί να θυμώσει με το παιδί του), ίσως είναι η κοινωνία ολόκληρη.

Το συναίσθημα, όμως, υπάρχει. Είναι εκεί και ψάχνει να εκφραστεί. Έτσι, βρίσκει τη μοναδική διαθέσιμη διέξοδο και επιστρέφει και ξεσπάει επάνω σου.

Αποτέλεσμα: Θυμώνεις με τον εαυτό σου.

Αν νιώθεις ενοχές…

Κατ’ αυτόν τον τρόπο αν νιώθεις ενοχές όταν τρως ένα γλυκάκι ίσως κατά βάθος θυμώνεις με την κοινωνία (ή τη μάνα σου, το φίλο σου, κλπ), που θεωρεί ότι μόνο οι αδύνατοι είναι αποδεκτοί.

  • Αν νιώθεις ενοχές που ξεγέλασες τον σύντροφό σου, ίσως μέσα σου του θυμώνεις που σε έφτασε στο σημείο να τον ξεγελάσεις.
  • Αν νιώθεις τύψεις που είπες ψέματα στους γονείς σου, ίσως ένας μέρος σου να είναι αγανακτισμένο με το ότι δεν «επιτρέπεται» να εκφράσεις την αλήθεια σου.
  • Αν νιώθεις τύψεις που πήρες μια «λάθος» απόφαση, ίσως υποσυνείδητα να θυμώνεις με το ότι η ανατροφή σου σού επιβάλει να είσαι πάντα «σωστός».
  • Αν νιώθεις ενοχές για το ότι απογοήτευσες κάποιον, ίσως βαθύτερα να του θυμώνεις για το ότι έχει τόσο μεγάλες προσδοκίες από εσένα τις οποίες δεν μπορείς να εκπληρώσεις.
  • Αν νιώθεις ενοχές ότι δεν είσαι καλός γονέας ίσως θυμώνεις με το παιδί σου που σου δημιουργεί τόσες απαιτήσεις, οι οποίες σε δυσκολεύουν πολύ.

Η λίστα δεν έχει τέλος και καμία κατάσταση δεν είναι άσπρη μαύρη.

Η γνώση είναι δύναμη

Εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε πως το γεγονός ότι νιώθεις τύψεις δε σημαίνει ότι ο θυμός σου είναι δικαιολογημένος ή όχι. Σημαίνει μόνο ότι υπάρχει. Άλλωστε τι σημαίνει δικαιολογημένος θυμός; Ποιος έχει την εξουσία να τον χαρακτηρίσει έτσι; Κανένας!

Δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο συναίσθημα. Υπάρχει μόνο συναίσθημα. Το δικό σου συναίσθημα.

Μπορεί να νιώθεις τύψεις που έκλεψες κάτι γιατί σε θυμώνει το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται να έχεις ό,τι ζητήσεις. Δεν επιδιώκουμε να δικαιολογήσουμε το θυμό σου. Προσπαθούμε να τον κατανοήσουμε.

Αν καταφέρεις να αντιληφθείς την πραγματική διάσταση των ενοχών σου θα μπορέσεις να σταματήσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου και να αφαιρείς την πολύτιμη ενέργειά σου.

Θα σταματήσεις να ψάχνεις για ποιο λόγο δεν είσαι αρκετά καλός και θα αρχίσεις να ψάχνεις για ποιο λόγο είσαι θυμωμένος. Η γνώση είναι δύναμη και μόνο αν γνωρίζεις την πραγματική δυσκολία που αντιμετωπίζεις θα μπορέσεις να κάνεις κάτι γι αυτό.

Θα καταλάβεις πως δεν είσαι άχρηστος. Θυμωμένος είσαι. Ίσως κάποιος σε πίεσε παραπάνω από ό,τι άντεχες. Ίσως ένα παιδικό σου τραύμα σε έχει κάνει πολύ ευαίσθητο σε κάτι. Ίσως μια κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι σε δυσκολεύει περισσότερο από όσο μπορείς να διαχειριστείς.

Θα μπορέσεις να κατευθύνεις την ενέργειά σου στις πραγματικές αιτίες πίσω από το πολύ έντονα δυσάρεστο συναίσθημα που βιώνεις, ώστε να επιτύχεις να επιλύσεις την εσωτερική σου σύγκρουση.

Για να καταφέρεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να τον κατανοήσεις. Αν αναγνωρίσεις το θυμό σου θα μπορέσεις να τον επεξεργαστείς. Και μετά μέσα από αυτή τη διαδικασία να εξελιχθείς.

Θα χρειαστεί όμως πρώτα να καταφέρεις να γίνεις σύμμαχος του εαυτού σου.

Όχι αντίπαλός του…

Διαβάστε όλο το άρθρο
Κάντε κλικ για να σχολιάσετε

Το σχόλιο σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ενυπόγραφα

Τι είναι η αγάπη;

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Στην πράξη

Ακούμε πολλά για την αγάπη και συνήθως είναι πολύ όμορφα. Τι είναι όμως στην αλήθεια η αγάπη;

«Η Αγάπη είναι η μόνη αλήθεια», «η Αγάπη είναι φως», «η Αγάπη γιατρεύει τα πάντα», «η Αγάπη είναι η απάντηση σε όλα», «η Αγάπη απελευθερώνει» κλπ.

  • Τι είναι τελικά η αγάπη;
  • Κάτι το απέραντο;
  • Κάτι το απόλυτο;
  • Άραγε ξέρουμε να αγαπάμε οι άνθρωποι;

Υπάρχουν πολλοί μύθοι γύρω από αυτή.

Τα πρότυπα αγάπης

Αν αναλύσουμε το από που αντλούμε τα πρότυπά μας για την αγάπη θα καταλάβουμε ότι προέρχονται από την κοινωνία όπου ζούμε και τις προσλαμβάνουσες μας.

Στον δυτικό κόσμο τα πρότυπα αγάπης πηγάζουν από τα βιβλία που διαβάζουμε, από τις ταινίες που βλέπουμε, από τα τραγούδια του έρωτα και από τα ποιήματα.

Πώς ακριβώς παρουσιάζεται η αγάπη σε αυτά τα μέσα;

Συνήθως επικρατούν οι ιδέες του ρομαντισμού. Οι έρωτες είναι δυνατοί, κρατούν για πάντα, τα συναισθήματα είναι βαθιά και η αφοσίωση αιώνια. Οι δυο σύντροφοι ζουν την απόλυτη σύνδεση, απαλλαγμένοι από κάθε προβληματική κατάσταση της ανθρώπινης φύσης. Είναι αγγελικά πλασμένοι και αλληλοσυμπληρώνονται. Είναι σύντροφοι ζωής.

Ζουν και αναπνέουν ο ένας για τον άλλον. Εξυψώνουν τη θεϊκή φύση του συντρόφου τους, αναδεικνύουν τη μεγαλοσύνη του και αγαπούν το κάθε τι σε εκείνον. Συνήθως δε δουλεύουν και περνούν το χρόνο τους βλέποντας ηλιοβασιλέματα δίπλα σε εκτάσεις με νερό, ή κάνοντας ιππασία.

Αυτό το οποίο παραλείπουμε να παρατηρήσουμε είναι όμως, ότι αυτοί οι αιώνιοι έρωτες συχνά είναι είτε απαγορευμένοι, είτε ανεκπλήρωτοι, είτε υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες. Δηλαδή δυσλειτουργικοί. Ο βασικός λόγος που κρατούν για πάντα είναι ότι συνήθως μετά από λίγο καιρό ο ένας από τους δυο είτε πεθαίνει, είτε αυτοκτονεί. Βλέπε Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Οπότε το για πάντα είναι για… λίγες εβδομάδες / μήνες.

Από την άλλη στις ταινίες το «χάπυ έντ» συνήθως είναι και το…«εντ» καθώς η ταινία τελειώνει όταν ο Ρίτσαρντ Γκιρ πάει στην Τζούλια Ρόμπερτς και της προτείνει να παντρευτούν με ένα μπουκέτο λουλούδια.

Δε μας δείχνει τι γίνεται μετά. Στην πραγματική σχέση.  Τι θα γινόταν άραγε όταν ο Ρίτσαρντ και η Τζούλια ήταν μαζί μετά από έξι μήνες;

Πόσο καιρό θα κρατούσε η σχέση του Ρωμαίου με την Ιουλιέτα αν παντρευόντουσαν και έκαναν παιδιά; Θα έβγαζε τον ένα χρόνο; Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Σαίξπηρ έγραψε το έργο αυτό όχι για να εξυψώσει αλλά για να σατιρίσει τον έρωτα δείχνοντας πόσο παράλογος και ανώριμος ήταν.

Πώς είναι οι σχέσεις στην πραγματικότητα; Τι θα γίνει όταν τα ιδανικά πλασμένα ζευγάρια ζήσουν στο ίδιο σπίτι; Όταν θα χρειαστεί να διαχειριστούν δυο παιδιά, λογαριασμούς, ΕΝΦΙΑ. Πώς λειτουργεί η αγάπη σε αυτές τις συνθήκες; Δεν μας λέει κανείς.

Μια ένδειξη του πώς θα μπορούσε να είναι, προέρχεται από το βιβλίο Μαντάμ Μποβαρύ, όπου η πλούσια κόρη Emma Rouault, παντρεύεται τον φτωχό αλλά όμορφο γιατρό, μόνο για να συνειδητοποιήσει πως η παντρεμένη ζωή δεν έχει την ένταση που περίμενε και πως οι καθημερινές δουλειές την βυθίζουν στην πλήξη. Γιατί έτσι είναι οι πραγματικές μακροχρόνιες σχέσεις. Έχουν δυσκολίες και βαρεμάρα. Είναι φυσιολογικό. Υπάρχει λόγος που το πάθος φεύγει μετά από λίγο.

Στο βιβλίο βέβαια, η Emma γνωρίζει έναν άλλο χωρικό και ζει τον (απαγορευμένο) έρωτα ξανά. Τα ίδια και τα ίδια. Στο τέλος φυσικά και η Emma αυτοκτονεί…!!

Τα τραγούδια, τα ποιήματα, όλα μας μιλούν για μια κατάσταση συνήθως ανεκπλήρωτου έρωτα αλλά πολύ λίγα μας περιγράφουν μια ώριμη σχέση και το τι πραγματικά συμβαίνει εκεί.

Γιατί οι σχέσεις είναι βαρετές από τη φύση τους και κανείς δεν θέλει να γράψει ένα βιβλίο ή να κάνει μια ταινία για ένα βαρετό θέμα. Δε θα αρέσει. Ο κόσμος δε θα το διαβάσει. Μας αρέσουν τα βιβλία που  προκαλούν συναίσθημα. Αλλιώς δεν τα αγοράζουμε.

Στην πράξη, η ανάγκη μας για να νιώθουμε έντονο συναίσθημα καθορίζει τα πιστεύω μας και παραμορφώνει την πραγματικότητά μας χάριν μιας εξιδανικευμένης αλλά συνήθως ουτοπικής κατάστασης.

Κοιτάξτε γύρω σας. Πόσους ανθρώπους γνωρίζετε οι οποίοι ζουν την τέλεια σχέση που εσείς ονειρεύεστε;

Συνήθως η απάντηση είναι από κανέναν έως έναν. Ακόμα και να νομίζετε ότι ξέρετε κάποιον είναι πολύ δύσκολο να γνωρίζετε την πραγματικότητα της σχέσης που βιώνει. Βλέπετε μόνο ό,τι επιλέγει να δείχνει. Έτσι συχνά λανθασμένα υποθέτετε πως μόνο εσείς ταλαιπωρείστε και δεν είστε φυσιολογικοί.

Είμαστε απροπόνητοι

Είμαστε απροπόνητοι, λοιπόν, για το πώς να διαχειριζόμαστε μια ισότιμη σχέση ενηλίκων. Έχουμε πρότυπα και βομβαρδιζόμαστε με ερεθίσματα μόνο για τον έρωτα. Μοιραία εφαρμόζουμε τα ίδια πρότυπα και στις σχέσεις. Περιμένουμε από τον σύντροφό μας να είναι καλός, τρυφερός, αρρενωπός, θυληκός, να μας αγαπάει ακριβώς όπως είμαστε, να αγαπάει όλα μας τα ψεγάδια, να μας το εκδηλώνει συχνά, να μη μας θεωρεί δεδομένους, να μας καταλαβαίνει μόνο με μια ματιά, να να να. Να είναι ο τέλειος σύντροφος.

Γιατί έτσι είναι ωραία να ερωτεύεσαι.

Ξέρουμε λοιπόν τι σημαίνει να μας αγαπάνε. Ξέρουμε πώς είναι να αγαπιόμαστε. Ή πώς θα έπρεπε να είναι…

Ξέρουμε να αγαπάμε;

Όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγο ψυχολογία, (ή έχει διαβάσει το βιβλίο μου) γνωρίζει ότι ο τρόπος του κάθε ανθρώπου να αγαπάει είναι μοναδικός και πολύ προσωπικός. Αγαπάμε με τον τρόπο που είχαμε συνδεθεί με τους γονείς μας (ή τον σημαντικότερο φροντιστή μας για να χρησιμοποιήσω ψυχολογικούς όρους).

Αν ο γονιός μας, μάς υποτιμούσε, τότε το να μας υποτιμούν είναι για εμάς αγάπη. Αν ο γονιός μας ήταν απών τότε η απουσία και η έλλειψη είναι για μας αγάπη. Αν ο γονιός μας ήταν βίαιος, τότε η βία είναι για εμάς αγάπη. Αν ο γονιός μας ήταν στοργικός, τότε η στοργή είναι για μας αγάπη. Αυτό το πρότυπο έμαθε ο ψυχισμός μας, αναγκαστικά το ίδιο θα εφαρμόσει και στην πράξη.

Δεν έχουμε επιλογή στο ποιον αγαπάμε. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τον οποιοδήποτε. Έχουμε χημεία μόνο με συγκεκριμένους ανθρώπους για πολύ συγκεκριμένους ψυχο-λογικούς λόγους. Το συναίσθημα του έρωτα δεν είναι μυστήριο. Εξηγείται. Όσο μη-ρομαντικό και ξενερωτικό κι αν ακούγεται αυτό. Είμαι και μαθηματικός και με ενδιαφέρει τι συμβαίνει στην πράξη. Όχι μόνο στα λόγια και στην όμορφη θεωρία.

Ερωτευόμαστε το γνώριμο. Όχι το ευχάριστο.

Όταν λοιπόν, σχετιστούμε όλοι θα φέρουμε τα παιδικά μας εγχειρίδια και θα συμπεριφερθούμε όπως μας έχουν διδάξει τα γονεϊκά πρότυπα. Ίσως είμαστε απορριπτικοί, απόμακροι, περιφρονητικοί, ψυχροί, επιθετικοί. Αυτό θα βγαίνει από μέσα μας. Αυτό θα είναι αγάπη για μας. Δε θα γίνεται αλλιώς. Ο άλλος απέναντί μας όμως, θα κρίνει αν τον αγαπάμε με βάση τα χολυγουντιανά πρότυπα. Και αντίστοιχα κι εμείς εκείνους.

Όταν συγκρίνονται χολυγουντιανά με γονεϊκά πρότυπα, όπως σίγουρα καταλαβαίνετε, τα γονεϊκά θα υπολείπονται σε σχέση με αυτά των ταινιών. Έτσι θα πιστεύουμε ότι δε μας αγαπάει ο άλλος. Αντίστοιχα και εκείνος θα πιστεύει ότι κι εμείς δεν τον αγαπάμε.

Αυτό συμβαίνει διότι οι άνθρωποι δεν ξέρουμε να αγαπάμε. Ξέρουμε όμως να αγαπιόμαστε, όπως είπαμε πιο πριν.

Αγάπη στην πράξη

Τι είναι η αγάπη στην πράξη; Η αγάπη είναι μια δεξιότητα που χρειάζεται να μάθουμε. Δεν είναι κάτι το έμφυτο. Η έμφυτη αγάπη είναι αυτή που εντυπώθηκε κατά την παιδική μας ηλικία. Χρειαζόμαστε να προπονηθούμε στη δεξιότητα αυτή και να τη μάθουμε όπως μαθαίνουμε όλα τα άλλα πράγματα στη ζωή μας.

Στην πράξη οι σχέσεις θέλουν πολλή δουλειά. Είναι ό,τι πιο δύσκολο υπάρχει στον κόσμο. Δουλειά με τον εαυτό μας και δουλειά με τον άλλον.

Στην πράξη για μια πετυχημένη σχέση χρειάζεται να γνωρίζω πως έχω κάποια θέματα τα οποία θα επηρεάσουν τη σχέση και θα την κάνουν να αποκλίνει από τη χολυγουντιανή εκδοχή της.

Στην πράξη για μια πετυχημένη σχέση χρειάζεται να γνωρίζει και ο σύντροφός μου ότι έχει αντίστοιχα κάποια θέματα.

Στην πράξη για μια επιτυχημένη σχέση χρειάζεται να έχουμε τη διάθεση να επικοινωνήσουμε τις διαφορετικότητές μας και να δούμε πώς θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τα δικά μας κοινά πρότυπα. Πρότυπα τα οποία θα απέχουν αναγκαστικά από τα ουτοπικά, μη ρεαλιστικά πρότυπα των βιβλίων, των ταινιών, των τραγουδιών και των ποιημάτων.

Και δεν πειράζει που θα απέχουν. Γιατί τα δικά μας θα είναι αληθινά, όχι ψεύτικα. Ας μη συγκρινόμαστε με τα πρότυπα τα οποία μόνο λίγους μπορούν να μας κάνουν να νιώθουμε. Ας μη συγκρίνουμε τους συντρόφους μας με τα πρότυπα τα οποία μόνο λίγους θα τους κάνουν να φαίνονται στα δικά μας μάτια.

Στην πράξη θα χρειαστεί να συμβιβαστούμε στη σχέση μας. Οι ασυμβίβαστοι άνθρωποι μένουν μόνοι. Είναι οι πιο φοβισμένοι.

Στην πραγματικότητα οι σχέσεις που κρατάνε για πάντα δεν είναι οι σχέσεις που δεν έχουν προβλήματα. Δεν είναι οι σχέσεις που δυο ανώτεροι, αυθεντικοί και ώριμοι άνθρωποι (ποιοι είναι αυτοί άραγε;) που έχουν λύσει τα θέματά τους έρχονται σε επαφή. Οι σχέσεις που κρατάνε για πάντα είναι οι σχέσεις που δυο ατελείς άνθρωποι μαλώνουν, διαφωνούν, πληγώνουν αλλά συνεχίζουν να συζητάνε. Δεν κάνουν υπομονή και δεν ανέχονται. Γνωρίζουν την προβληματική τους φύση και κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργούν κοινό τόπο και κοινό όραμα.

Συμπέρασμα

Είναι συχνά βαρετές οι σχέσεις. Και δεν πειράζει. Υπάρχει τεράστια δύναμη και ομορφιά στη βαρετή καθημερινότητα μιας σχέσης. Υπάρχει ασφάλεια, κατανόηση, συγκατάβαση, γλύκα, αποδοχή, συντροφικότητα, θαλπωρή, ζεστασιά, αγκαλιά.

Κι αν δεν είναι αυτό αγάπη τότε τι είναι;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ  Ph.D.

Μαθηματικός – Συγγραφέας

Coach Θετικής Ψυχολογίας

www.dimitrisflamouris.com

Διαβάστε όλο το άρθρο

Ενυπόγραφα

Η ανοησία δεν έχει… όρια: Χάνουν το δίπλωμα όσοι οδηγοί καπνίζουν δίπλα σε παιδιά

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Διαβάζουμε στο pentapostagma.gr  «Αφαίρεση διπλώματος για ένα μήνα και πρόστιμο 1.500 ευρώ προβλέπει η νέα εγκύκλιος που εξέδωσε το υπουργείο Υγείας για τους οδηγούς που καπνίζουν μέσα στο αυτοκίνητό τους, ενώ επιβαίνουν σε αυτό παιδιά κάτω των 12 ετών.

Με την εγκύκλιο αυτή, ο υπουργός Υγείας, Α. Ξάνθος καλεί αστυνομία, τοπική αυτοδιοίκηση και επιθεωρητές υγείας να ξεκινήσουν εντατικούς ελέγχους και να εφαρμόσουν με προσοχή και αυστηρότητα τη νομοθεσία.

Συγκεκριμένα:

Για παράβαση της απαγόρευσης καπνίσματος στα αυτοκίνητα, όταν επιβαίνουν ανήλικοι κάτω των 12 ετών, επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο ποσού 1.500 ευρώ στον επιβαίνοντα που καπνίζει ανεξάρτητα αν είναι οδηγός, ενώ διπλασιάζεται το πρόστιμο στο ποσό των 3.000 ευρώ, αν αυτός που καπνίζει οδηγεί αυτοκίνητο δημοσίας χρήσης.

Στους οδηγούς, επιβάλλεται επιπλέον αφαίρεση της άδειας ικανότητας οδήγησης για διάστημα ενός μήνα για κάθε παράβαση έστω και αν δεν διέπραξαν οι ίδιοι την παράβαση, αλλά πρόσωπο που επιβαίνει στο αυτοκίνητο.»

Μάλλον έχει χαθεί το μέτρο… και ο ρατσισμός κατά των καπνιστών είναι άνευ προηγουμένου…

Ρατσισμός σε κάτι που αγοράζουν νόμιμα με υπέρογκους φόρους αλλά… τους απαγορεύουν τη χρήση του σχεδόν παντού. Δεν είμαστε υπέρ του παθητικού καπνίσματος από κανέναν και πρέπει οι καπνιστές να σέβονται τους γύρω τους και περισσότερο τα παιδιά. Αλλά αν η πολιτεία «κόπτεται» για τα παιδιά πως θα τα προστατεύσει στο σπίτι; Αυτοί που καπνίζουν στο σπίτι; Μήπως ο κ. Ξάνθος να δώσει εντολή στην αστυνομία, τοπική αυτοδιοίκηση και επιθεωρητές υγείας να ξεκινήσουν εντατικούς ελέγχους στα σπίτια;

Φυσικά η πολιτεία σε όλα τα ζητήματα προς.. συμμόρφωση των «υπηκόων της» δεν χρησιμοποιεί τον δρόμο της ενημέρωσης αλλά… βρίσκει την αφορμή να χρησιμοποιεί φοροεισπρακτικά μέτρα.

ΥΓ Έχω μια απορία. Αν υπουργός Υγείας και όχι Αναπληρωτής Υπουργός Υγείας ήταν ο… κ. Πολάκης…

 

Διαβάστε όλο το άρθρο

Ενυπόγραφα

Γιατί πρέπει να σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος

Δημοσιεύθηκε

στις

Από

Γιατί πρέπει να σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος και πώς να καταφέρεις να σε συμπαθούν οι άλλοι

Ακούμε πολύ συχνά πως δεν πρέπει να νοιάζεσαι για τη γνώμη των άλλων.

«Μην κάνεις ό,τι σου λένε!» «Να είσαι ο εαυτός σου!»

Ακούγονται πολύ ωραία αυτά τα τσιτάτα. Πέρα από το ότι είναι επικίνδυνο να τα πιστέψουμε, ταυτόχρονα είναι και ψυχολογικά αδύνατον να τα εφαρμόσουμε.

Πώς, λοιπόν, πρέπει να φερόμαστε ώστε να αποκτήσουμε την πολυπόθητη αποδοχή των άλλων;

Γιατί είναι επικίνδυνο να είσαι ο εαυτός σου;

Όλοι μας είμαστε λίγο τρελοί. Λίγο επικίνδυνοι. Ανεξαιρέτως. Δεν υπάρχει φυσιολογικός άνθρωπος. Οι μόνοι άνθρωποι που μας φαίνονται φυσιολογικοί είναι αυτοί τους οποίους δεν γνωρίζουμε καλά. Μόλις τους γνωρίσουμε θα καταλάβουμε την τρέλα τους.

Όλοι έχουμε τουλάχιστον έναν τρόπο να κάνουμε το βίο των άλλων αβίωτο. Ο δικός μου τρόπος (ένας από τους πολλούς δηλαδή) είναι να αναλύω τα πάντα με λεπτομέρεια. Το έκανα ως μαθηματικός και τώρα που ασχολούμαι με την ψυχολογία το έχω τερματίσει… Τους τρελαίνω τους γύρω μου όταν αρχίζω την ανάλυση! Ή βαριούνται ή παραιτούνται από τη συζήτηση. Συνήθως το έχω υπ όψιν μου και προσπαθώ να το μετριάζω.

Συνεπώς το να είμαστε πάντα ο εαυτοί μας, είναι κάτι από το οποίο πρέπει να προστατέψουμε τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Ειδικά αυτούς που αγαπάμε πολύ.

Ακριβώς επειδή τους αγαπάμε.

Γιατί πρέπει να σε νοιάζει η γνώμη των άλλων;

Υπάρχει ένας πολύ καλός εξελικτικός λόγος που μας ενδιαφέρει το τι θα πει ο κόσμος. Όταν ζούσαμε στις σπηλιές, πριν χιλιάδες χρόνια, οι πρόγονοί μας οι οποίοι κατάφερναν να έχουν την αποδοχή των άλλων μελών της ομάδας τους, παρέμεναν και στην ομάδα. Όσοι δεν τα κατάφερναν εξοστρακιζόντουσαν. Μετά, μόνοι τους είχαν πολύ χαμηλότερες πιθανότητες επιβίωσης στη φύση με τα θηρία.

Είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι για να καταλαβαίνουμε τους άλλους ανθρώπους και για να ζητούμε την αποδοχή τους.

Δεν είναι πρόβλημα. Είναι προτέρημα.

Είμαστε κοινωνικά άτομα και το να γινόμαστε αρεστοί εξασφαλίζει την κοινωνική υποστήριξη. Ενδυναμώνει την ικανότητά μας να νοιαζόμαστε για τους άλλους και να διαμορφώνουμε σχέσεις.

Οι άνθρωποι που υποφέρουν από ψυχοπάθεια έχουν διαφορετική συμπεριφορά στις δομές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την ενσυναίσθηση (πχ. κατοπτρικοί νευρώνες) και αποτελούν τον ορισμό του ανθρώπου που δεν τον ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος. Η ενσυναίθηση δεν τους βγαίνει φυσικά. Πρέπει να την εφαρμόσουν με λογικό και επεξεργασμένο τρόπο. Χρειάζεται να προσπαθήσουν πάρα πολύ τόσο οι ίδιοι όσο και οι γύρω τους για να καταφέρουν να συνυπάρξουν.

Δε θέλεις να μη σε ενδιαφέρει τι σκέφτονται οι άλλοι.

Αν όμως ακούς συνέχεια πως δεν πρέπει να σε ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων τότε θα νιώθεις μειονεκτικά όταν φυσιολογικά υιοθετείς συμπεριφορές που αποσκοπούν στο να γίνεις αποδεκτός. Θα νιώθεις λίγος. Ελαττωματικός.

Θα πεις:

«Πάλι δεν ήμουν ο εαυτός μου!»

«Πάλι καταπιέστηκα!»

Οπότε:

«Πόσο άχρηστος είμαι! Ποτέ δε θα τα καταφέρω…» είναι η φυσιολογική επόμενη σκέψη.

Μέτρον άριστον

Όπως έχω πει σε προηγούμενο άρθρο είσαι πάντα ο εαυτός σου. Το πρόβλημα στην ψυχολογία σου δημιουργείται σε σένα όταν νιώθεις ότι σε νοιάζει υπερβολικά το τι θα πει ο κόσμος.

Τι θα πει όμως «υπερβολικά»;

Κριτής του τι θα πει «υπερβολικά» είναι ο καθένας για τον εαυτό του.

Συνήθως ορίζουμε ως «υπερβολή» το να μας ενδιαφέρει τι θα πει ο άλλος περισσότερο από ό,τι μας νοιάζει αυτό που θέλουμε εμείς οι ίδιοι. Κι όμως, όπως σχολίασα πιο πάνω, αυτό είναι πολλές φορές απαραίτητο προκειμένου να δημιουργούμε και να συντηρούμε σχέσεις με τους συνανθρώπους μας. Είναι αδύνατον να συμφωνούμε πάντα με τους γύρω μας και ως εκ τούτου συχνά ένας από τους δυο θα χρειαστεί να συμβιβαστεί. Αλλιώς θα καταλήξουμε ο καθένας μόνος του.

Συνεπώς «υπερβολικά» σημαίνει ό,τι μοιάζει υπερβολικό στον καθένα.

Όχι το πόσο. Το πώς…

Ίσως το πρόβλημα τελικά να είναι κάπου αλλού. Ίσως το πρόβλημα να βρίσκεται στο πώς προσπαθούμε να γίνουμε αρεστοί. Όχι στο πόσο το προσπαθούμε.

Ο συνήθης τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να είμαστε αρεστοί είναι να συμφωνούμε με τους άλλους. Να είμαστε πειθήνιοι. Να είμαστε ευχάριστοι. Να δείχνουμε πως όλα είναι καλά με στη ζωή μας.

Η αλήθεια είναι πως με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις αυτό το οποίο καταφέρνουμε είναι να μη δυσαρεστούμε τους γύρω μας. Δεν τους προκαλούμε προβλήματα.

Ταυτόχρονα, με αυτόν τον τρόπο το καλύτερο που μπορούμε να πετύχουμε είναι να μας συμπαθήσουν. Δε θα καταφέρουμε ποτέ να μας αγαπήσουν. Θα είμαστε μια μη αρνητική παρουσία στη ζωή τους. Μια μη-ενοχλητική ίσως και συμπαθής παρουσία.

Αλλά τίποτα παραπάνω. Αόρατοι.

Μπορεί ακόμα να φτάσουμε στο σημείο να τους εκνευρίσουμε αν επιμένουμε πως είμαστε σούπερ και όλα πηγαίνουν καλά στη ζωή μας.

Αν θέλουμε να μας προσέξουν και να μας αγαπήσουν πραγματικά, τότε θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Σύνδεση σημαίνει ταύτιση

Για να καταφέρουμε να συνδεθούμε συναισθηματικά έναν άνθρωπο πρέπει να νιώσουμε ότι έχουμε κάτι κοινό μαζί του. Να αισθανθούμε ότι μπορεί να μας καταλάβει. Πως κάπου ταυτιζόμαστε με εκείνον. Να μπορέσουμε να μπούμε στη θέση του και να πιστέψουμε ότι κι εκείνος μπορεί να μπει στη δική μας.

Δυστυχώς, με τους τρόπους που προσπαθούμε να γίνουμε αρεστοί συνήθως πετυχαίνουμε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Αν συμφωνούμε με ό,τι λένε οι άλλοι, τότε δεν προσφέρουμε τίποτα καινούριο σε μια συμβατική συζήτηση. Χανόμαστε στο πλήθος. Είμαστε άχρωμοι.

Αν δείχνουμε ότι όλα είναι καλά με μας και προσπαθούμε να είμαστε ευχάριστοι τότε οι άλλοι υποθέτουν ότι δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Πως όλα παν καλά με τη ζωή μας. Κατά συνέπεια μας νιώθουν πολύ ξένους.     Γιατί στη δική τους ζωή δεν ισχύει αυτό.

Η δική τους ζωή έχει προβλήματα και δυσκολίες. Όπως όλες οι ζωές.

Μια διαφορετική πρόταση

Αντιθέτως θα πρότεινα να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Ας συνδεθούμε με τους άλλους μιλώντας ψύχραιμα για τα προβλήματά μας. Ας αυτοσαρκαστούμε. Ας παραδεχτούμε τις αδυναμίες μας. Αν μιλήσουμε γι αυτό που μας δυσκολεύει με έναν τρόπο που δεν υποδηλώνει πανικό, τότε ενώ παραδεχόμαστε ότι είμαστε μια προσωπικότητα με προβλήματα, ταυτόχρονα δείχνουμε πώς κάπως προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε.

Αυτομάτως θα γίνουμε πολύ ελκυστικοί στα μάτια των άλλων. Δείχνοντας την ανθρώπινη πλευρά μας αγγίζουμε και τη δική τους ανθρώπινη πλευρά. Οι άνθρωποι συνδεόμαστε μέσω των δυσκολιών μας πολύ περισσότερο από ό,τι μέσω των προτερημάτων μας.

Όλοι γνωρίζουμε πώς είναι το να έχεις προβλήματα. Το ζούμε καθημερινά. Επιπρόσθετα, είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να εστιάζουμε στα αρνητικά.

Κι όμως όλοι χρησιμοποιούμε την αντίθετη οδό για να γίνουμε αρεστοί. Προσπαθούμε να είμαστε ευχάριστοι και να εντυπωσιάσουμε.

Έτσι και εμείς νιώθουμε πως δεν είμαστε ο εαυτός μας και πιεζόμαστε, αλλά και οι άλλοι νιώθουν απομακρυσμένοι από εμάς, καθώς δεν νιώθουν γνώριμα όσα τους λέμε. Δεν ταυτίζονται άρα δε συνδέονται.

Είναι ο κλασικός ορισμός της lose – lose κατάστασης.

Αν όμως τολμήσουμε να μιλήσουμε ανοιχτά για όσα μας ταλαιπωρούν και για τις ιδιοτροπίες μας, τότε θα εκπλήξουμε και θα προκαλέσουμε αυτομάτως τη συμπάθεια των γύρω μας. Θα τους κάνουμε να νιώσουν πως δεν είναι οι μόνοι παράξενοι και ιδιότροποι άνθρωποι του πλανήτη. Όλοι είμαστε. Θα τους προσφέρουμε ανακούφιση. Θα δώσουμε φωνή και στους δικούς τους φόβους. Θα προσφέρουμε συμπαράσταση και στις δικές του ανησυχίες.

Ταυτόχρονα κι εμείς δε θα πιεστούμε. Δε θα νιώσουμε το βάρος και το άγχος του να παρουσιάσουμε μια ψεύτικη εικόνα για εμάς. Θα παραδεχτούμε την αλήθεια μας και δεν υπάρχει τίποτα πιο χαλαρωτικό και έντιμο από αυτό.

Είναι ο κλασικός ορισμός της win win  κατάστασης.

Στην πράξη

Στο χρονικό διάστημα που έγραφα το άρθρο αυτό πραγματοποίησα μια ομιλία στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης για το άγχος. Είχα ξανακάνει την ομιλία αυτή αλλά σε πολύ μικρότερο κοινό. Η ώρα περνούσε και ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται. Αγχώθηκα που θα καθίσουν όλοι και πώς θα τακτοποιηθούν σε μια αίθουσα όπου είχαν τελειώσει οι καρέκλες! Έβγαλα μια selfie για να την ποστάρω στο Facebook και έκανα το παιχνίδι ότι κάνω μια ομιλία για το άγχος και είμαι λίγο αγχωμένος.

Μέσα σε λίγες ώρες το post αυτό είχε μεγάλη ανταπόκριση και πολλά σχόλια από κάτω φίλων που μου ευχόντουσαν καλή επιτυχία.

Αποτέλεσμα: Περισσότερα από 700 likes.

Εντυπωσιάστηκα!

Το προηγούμενο δημοφιλέστερο post μου ήταν όταν είχα ανεβάσει μια φωτογραφία του βιβλίου μου από βιβλιοπωλείο του αεροδρομίου. Εκεί παραδέχτηκα ότι είχα το ψώνιο να δω το βιβλίο μου σε κάθε αεροδρόμιο του κόσμου. Προέβαλα μια επιτυχία μου μέσα από ένα φίλτρο αυτο-έκθεσης.

Αποτέλεσμα: 520 likes.

Μερικούς μήνες αργότερα ανέβασα ένα post ανακοινώνοντας χωρίς ιδιαίτερο χρωματισμό τη χαρά μου για την 5η έκδοση του βιβλίου μου.

Αποτέλεσμα: 330 likes.

Τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα. Το post όπου μίλησα για το άγχος μου είχε τη μεγαλύτερη απήχηση στον κόσμο. Όλοι ξέρουμε πώς είναι το να αγχώνεσαι. Άγγιξε κάτι γνώριμο μέσα τους και θέλησαν να με στηρίξουν.

Το post που προέβαλα το ψώνιο μου ήταν επίσης πολύ δημοφιλές. Δεν είμαστε λίγοι όσοι έχουμε ένα ψώνιο μέσα μας για κάτι…

Όταν όμως μίλησα μόνο για τη χαρά και την επιτυχία μου τότε ο κόσμος ταυτίστηκε λιγότερο.

Συμπέρασμα

Ακούμε γύρω μας πως δεν πρέπει να δίνουμε σημασία στη γνώμη των άλλων. Να έχουμε σαν οδηγό μόνο τη δική μας. Δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να μας συμπαθούν οι άλλοι. Σε όποιον αρέσουμε.

Είδαμε ότι υπάρχει σοβαρός εξελικτικός λόγος, ο οποίος εξηγεί το γιατί ψάχνουμε την αποδοχή από το περιβάλλον μας. Είναι απαραίτητο να το κάνουμε για να μπορέσουμε να ζούμε στα πλαίσια μιας κοινωνίας. Αρκεί να μην το νιώθουμε εμείς ως υπερβολικά πιεστικό.

Ίσως τελικά αυτό που μας προκαλεί τη δυσφορία να μην προκαλείται από το ότι επιχειρούμε να είμαστε αρεστοί αλλά από το πώς το επιχειρούμε.

Οι άνθρωποι αγαπούν και συνδέονται με ό,τι τους φαίνεται γνώριμο.

Προσπαθώντας να είμαστε ευχάριστοι και δείχνοντας ότι όλα παν καλά με εμάς ,το μόνο που πετυχαίνουμε είναι εμείς να πιεζόμαστε και στην καλύτερη περίπτωση να μένουμε αδιάφοροι στους άλλους και στη χειρότερη περίπτωση να γινόμαστε ενοχλητικοί.

Αντιθέτως, αν τολμήσουμε να προβάλουμε τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες μας θα αγγίξουμε την ανθρώπινη πλευρά των συνανθρώπων μας και ταυτόχρονα πιθανώς να τους απελευθερώσουμε από τους δικούς τους φόβους. Όλοι κερδίζουν.

Δοκίμασε κάτι διαφορετικό φέτος.

Αν θέλεις να αρέσεις στους άλλους μην δείχνεις πόσο λαμπερός είσαι.

Μίλησε όμως για το πόσο προβληματικός και ιδιότροπος νιώθεις.

Θαύματα σε περιμένουν!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΗΣ  Ph.D.

Μαθηματικός – Συγγραφέας – Coach Θετικής Ψυχολογίας 

www.dimitrisflamouris.com

Διαβάστε όλο το άρθρο

Βρείτε μας στο Facebook

Είμαστε στο Facebook και εδώ

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ6 ημέρες πριν

Νεκρός 23χρονος σε τροχαίο δυστύχημα στη Δράμα

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ4 εβδομάδες πριν

ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΡΧΗ: Όλη η παρουσίαση των υποψηφίων σε video

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ2 εβδομάδες πριν

Στήριξη του Χαρακίδη από τον ΣΥΡΙΖΑ

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ2 εβδομάδες πριν

Εγκαίνια Εκλογικού Κέντρου Άγγελος Λύσσελης – Δημοτική Συνεργασία

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ2 εβδομάδες πριν

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΨΕΥΣΗΣ του κυρίου Ζεκερίδη προς τον κύριο Σκουρλέτη

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ2 εβδομάδες πριν

Εκλογές στο Δήμο Προσοτσάνης!!!

Εκλογές 20192 εβδομάδες πριν

Δημοτικές Εκλογές 2019: Πώς ψηφίζουμε στο Ν. Δράμας

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ3 εβδομάδες πριν

Κατάθεση ψηφοδελτίου της παράταξης “Ενώνουμε τη Δράμα”

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ4 εβδομάδες πριν

Συνέντευξη υπ. Δημάρχου Δράμας Στέργιου Ηλιόπουλου στο GoDrama

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ3 ημέρες πριν

Debate υποψήφιων Δημάρχων Δράμας

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ3 εβδομάδες πριν

Δημήτρης Δαλακάκης: Κόντρα σε όλο το σύστημα … 74 χαμόγελα

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΝΕΑ4 εβδομάδες πριν

14ες Περιφερειακές Αυγομαχίες

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ2 εβδομάδες πριν

Η Δημοτική Συνεργασία είναι ανεξάρτητη πολυσυλλεκτική παράταξη

ΔΗΜΟΣ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ2 εβδομάδες πριν

Δύναμη Δημιουργίας: Εγκαίνια εκλογικού κέντρου

ΔΗΜΟΣ ΔΟΞΑΤΟΥ3 εβδομάδες πριν

Εγκαίνια εκλογικού κέντρου Δημήτρη Δαλακάκη

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ2 ημέρες πριν

Η Περιφέρεια χρειάζεται αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ2 ημέρες πριν

Νιώθω συγκινημένος από την αγάπη και την εμπιστοσύνη

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ2 ημέρες πριν

Ευνοϊκή διάταξη Νόμου για τους οφειλέτες των Δήμων

ΕΛΛΑΔΑ2 ημέρες πριν

25 Μαΐου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Εξαφανισμένα Παιδιά

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ2 ημέρες πριν

Αρωγός στη μάχη κατά των εξαρτήσεων ο Κώστας Κατσιμίγας

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ3 ημέρες πριν

Debate υποψήφιων Δημάρχων Δράμας

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ3 ημέρες πριν

Φεστιβάλ Παραδοσιακών Γεύσεων

ΤΟΠΙΚΑ ΝΕΑ3 ημέρες πριν

Το παιδί μου δε νοιάζεται να μάθει. Γιατί;

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ3 ημέρες πριν

Project Δράμα 2020: Μήνυμα νίκης!

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ3 ημέρες πριν

Κεντρική ομιλία του υποψήφιου περιφερειάρχη ΑΜΘ Κωστή Σιμιτσή

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ3 ημέρες πριν

Project Δράμα 2020 – Τα μεγάλα projects

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ4 ημέρες πριν

Ενώνουμε τη Δράμα – Κεντρική προεκλογική ομιλία

ΔΗΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ4 ημέρες πριν

Project Δράμα: Κοινωνική πολιτική και διαδημοτικές συνεργασίες

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ4 ημέρες πριν

Τηλεμαχία για την Περιφέρεια ΑΜ-Θ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ4 ημέρες πριν

Η αδικία σε βάρος των βιοκαλλιεργητών ολοκληρώθηκε

Διαβάζονται...