Ενυπόγραφα

€ΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ €ΙΡΗΝΗ$

Δημοσιεύθηκε

στις

Της Όλγας Κ.

Γεννήθηκα το 1979, εκείνα τα όμορφα και ρομαντικά χρόνια της μεταπολίτευσης, τότε που οι Έλληνες πίστευαν ότι η χώρα κυβερνάται επιτέλους Δημοκρατικά και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά. Η είσοδος της χώρας στην Ευρώπη, η αισιοδοξία για ανάπτυξη, η πολιτική και οικονομική σταθερότητα και η αποδοχή επιτέλους της Αριστεράς, που μετά από πολλά χρόνια αγώνων, απέκτησε τη θέση που της άξιζε. Το παρακράτος ήταν πια νεκρό, κι όλοι ήταν βέβαιοι ότι από εκεί και πέρα τίποτα δε θα μπορούσε να κλονίσει τη Δημοκρατία και την εξέλιξη του τόπου.

Δυο χρόνια μετά, έπνευσε αέρας «Αλλαγής» στη χώρα. Ο Ανδρέας, που λίγα χρόνια πριν,  με ένα ζιβάγκο και μερικούς συντρόφους τάραξε τα πολιτικά νερά με την ίδρυση ενός νέου Κινήματος, με κοστούμι και γραβάτα πλέον, εκλέχτηκε Πρωθυπουργός! Η λέξεις «αλλαγή», «λαοκρατία» και «λαϊκή κυριαρχία» ακούγονταν παντού, γεμίζοντας τις ψυχές των ανθρώπων αισιοδοξία και ελπίδα ότι οι μέρες  ευημερίας ήρθαν επιτέλους και στην Ελλάδα. Θυμάμαι  παντού χαρούμενους ανθρώπους, έβλεπα σιγά – σιγά τα σπίτια των γύρω μου να μεγαλώνουν, τα αυτοκίνητα να γίνονται καινούρια και τις καθημερινές συνήθειες να αλλάζουν. Πολλοί από τους γνωστούς έπιασαν καινούριες δουλείες, στο Δημόσιο, και κανένα παιδί στο σχολείο δεν παραπονιόταν ότι οι γονείς του δεν έχουν τη δυνατότητα να του αγοράσουν αυτό που θέλει. Η γιαγιά, μετά από μια ζωή στα χωράφια, έπινε νερό στο όνομα του Ανδρέα, γιατί ο ΟΓΑ της έδωσε σύνταξη, ο παππούς βέβαια έπινε ήδη νερό στο όνομα του πατέρα του Ανδρέα, που είχε δώσει σε εκείνον σύνταξη παλιότερα.

Η χώρα άνθιζε, αρχίσαμε να νοιώθουμε ευρωπαίοι, όλα πήγαιναν ρολόι, κι ο μπαμπάς είχε στο σπίτι μια κορνίζα με μια ζωγραφιά, με το πρόσωπο του Εθνικού Ευεργέτη, που μας έβγαλε από το πολιτικό και οικονομικό τέλμα.   Το πώς βγήκαμε όμως από το οικονομικό τέλμα, το πόσα δανειζόταν το κράτος συνεχώς για να μοιράζει αφειδώς, κανείς δεν το σκέφτηκε τότε…

Το γενικό κλίμα αισιοδοξίας, ελπίδας και ευημερίας, ήρθε να επισκιάσει ένα πολύ σοβαρό γεγονός. Εγώ 10 χρονών ήμουν, δεν καταλάβαινα και πολλά, εγώ το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι παντού άκουγες για pampers και μια τράπεζα,  Κρήτης την έλεγαν θαρρώ, αλλά αυτό που εμένα πείραζε ήταν ότι είχε αλλάξει το  τηλεοπτικό πρόγραμμα κι έδειχνε κάθε μέρα ένα βαρετό σήριαλ, που είχε μόνο ένα σκηνικό, σε μια αίθουσα δικαστηρίου με κάτι κυρίους με άσπρα γουνάκια στους ώμους, (καλά, ο ενδυματολόγος της σειράς πολύ ατάλαντος), και το χειρότερο, σταμάτησε η κυκλοφορία του αγαπημένου μου περιοδικού, του «Δύο», γιατί το εξέδιδε η εταιρία «Γραμμή», και ο μπαμπάς έλεγε ότι την κλείσανε την εταιρία αυτή,  κι ήμουν απαρηγόρητη…

Από τότε, όλα άρχισαν να πηγαίνουν κατά διαόλου στην Ελλάδα. Όσοι μέχρι εχτές ευγνωμονούσαν τον άνθρωπο της αλλαγής, άρχισαν να τον κατηγορούν. Το κλίμα άλλαξε οριστικά στη χώρα, κι από τότε, 20 χρόνια αργότερα, δεν ξαναείδαμε μέρες αισιοδοξίας. Ούτε όταν ένας κοντός ασχημομούρης, παλιόφιλος του Ανδρέα, που ήταν στην παρέα όταν ιδρύθηκε το Κίνημα, ανακοίνωσε ότι η χώρα θα αποκτήσει κοινό νόμισμα με τους άλλους Ευρωπαίους , νοιώσαμε αισιοδοξία. Ίσα- ίσα, ξέραμε εκ των προτέρων, ότι κάποιοι θα βγάλουν εκατομμύρια στην πλάτη μας αισχροκερδώντας, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια του κόσμου. Βλέπετε, πλέον είχε γίνει θεσμός η αισχροκέρδεια και οι απάτη στη χώρα.

Ούτε όταν έγινε πρωθυπουργός ο ανιψιός ενός μεγάλου Εθνάρχη, Τριανταφυλλίδη τον έλεγαν αν θυμάμαι καλά, (μερικοί κακεντρεχείς τον έλεγαν και Γέρο της Εργολαβίας, αλλά δε δίνω σημασία), κι έταζε λαγούς με πετραχήλια, ούτε τότε γέλασε το χειλάκι μας, γιατί πλέον  «το ποτάμι δε γύριζε πίσω», με την κακή έννοια αυτή τη φορά…

Το λεξιλόγιό μας είχε εμπλουτιστεί με λέξεις που παλιότερα δε χρησιμοποιούνταν στην καθημερινή μας ζωή : λαμόγιο, διαφθορά, σκάνδαλο, μίζα…

Τι συνέβη και άλλαξαν τόσο πολύ όλα? Τώρα οι Έλληνες έγιναν απατεώνες, ή τώρα το ανακαλύψαμε? Τώρα οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, ή απλά μετά το 80 έπεσε το πολύ χρήμα από έξω και άρχισαν να γλύφουν το μέλι, όχι μόνο από τα δάχτυλα αλλά από το βάζο?

Και τώρα, εν έτι 2011, ο γιός του Ανδρέα, (όχι αγαπητοί αναγνώστες, δεν έχουμε θεσμό Βασιλείας στην χώρα εδώ και χρόνια, η διαδοχή οφείλεται σε καθαρά δημοκρατικές διαδικασίες) αποφάσισε ότι η χώρα χρωστάει της Μιχαλούς και επειδή δε μπορούμε να αποπληρώσουμε τα χρέη μας, έφερε κάτι καλόπαιδα να μας βοηθήσουνε, αλλά…. Με ανταλλάγματα φυσικά. Γιατί, είναι γνωστό ότι κανείς δε σε βοηθάει τη σήμερον (και τη χτεσινήν μπορώ να σου πω), χωρίς ανταλλάγματα.

Η χώρα μοιάζει με κατάκοπη ατυχήσασσα κυριούλα τύπου χήρας Ανυφαντούλη, που «κάποτε ήτανε πουλί και την αγαπούσανε πολύ», αλλά η μοίρα την έριξε στα ξένα χέρια. Και τώρα αναγκάζεται να ποδοπατά την αξιοπρέπειά της, να ξεχνά το ένδοξο παρελθόν της, και να τρέχει να κάνει λάντζα στους γείτονες.

Ναι αλλά… εγώ τι φταίω?

Εγώ γιατί να μη μπορώ να σκεφτώ με αισιοδοξία το αύριο? Εγώ γιατί να μη μπορώ να κάνω όνειρα για το παιδί μου? Γιατί στην πιο παραγωγική μου ηλικία να μην έχω τη δυνατότητα να εργαστώ, να αποταμιεύσω, να ζήσω τη ζωή έτσι όπως θα έπρεπε?

Πάει καιρός που έπαψα να κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια. Δεν ονειρεύομαι πια, δεν ελπίζω σε τίποτα πια, κι ούτε φοβάμαι και τίποτα πια, γιατί δεν έχω να χάσω τίποτα. Όχι, ο Μεγάλος Καζαντζάκης δεν είχε κατά νου τη σημερινή κατάσταση, γιατί αν ήξερε δε θα έλεγε ότι «είμαι λεύτερος», γιατί ούτε λεύτεροι ήμαστε πια. Όλα όσα η τέχνη, η ιστορία και οι Άγιοι Πατέρες μας έλεγαν, τώρα επιβεβαιώνονται. Κάθε ζοφερό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, τώρα φαίνεται πιθανό.

Όλοι αυτοί που πιστέψαμε μας πρόδωσαν. Όλοι αυτοί που 3 δεκαετίες μας γέμιζαν ελπίδες, μας πούλησαν. Και μας πούλησαν πολύ ακριβά.  Τα εκατομμύρια από τις μίζες που γέμιζαν τις τσέπες υπουργών και παρατρεχάμενων, τα στερηθήκαμε εμείς, από δρόμους που δεν έγιναν, από νοσοκομεία που δεν εξοπλίστηκαν, από σχολεία που δεν συντηρήθηκαν.

Φάγανε, φάγανε, φάγανε οι Γκρούεζες, αλλά οι Μαυρογιαλούροι μας δεν έχουνε φιλότιμο, γιατί αυτοί φάγανε πιο πολλά. Κι όσο αυτοί τρώγανε, τόσο άδειαζαν τα δικά μας όνειρα.

Γιατί το μόνο που ζητάμε εμείς είναι ανθρώπινη ζωή. Τα αυτονόητα. Δουλειά, παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη, ασφάλεια, πολιτισμό. Και πείτε μου, ποιόν από αυτούς τους τομείς δεν κατακρεουργήσατε. Τι αφήσατε όρθιο, τι δεν καταστρέψατε, κι από πού δε φάγατε.

Στο μυαλό και στην ψυχή μου, το απόλυτο κενό. Δεν είναι μόνο η βαθιά προδοσία από όσους εμπιστεύτηκα, η προδοσία από αυτούς που νόμιζα ότι μαζί υπηρετούμε μια ιδεολογία για το καλό της κοινωνίας. Δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει, δεν ξέρω αν και πώς θα ζω σε μερικά χρόνια. Οι Εθνοπατέρες φρόντισαν να ζω σήμερα με την οικονομική αβεβαιότητα, και όχι μόνο. Ζω με το φόβο της ξένης κατοχής, γιατί όλη αυτή η εξαθλίωσή μας έγινε μόνο για εξυπηρέτηση συμφερόντων των δανειστών μας, για να μπορέσουν επιτέλους να βάλουν στο χέρι όσα οι πρόγονοί μας δεν τους επέτρεψαν με τα όπλα να κερδίσουν. Όσα οι Ήρωες περιέσωσαν αγωνιζόμενοι, 30 χρόνια πολιτικής τα παραδίδει στον εχθρό.

Όσα γλίτωσαν από 400 χρόνια τουρκοκρατίας, αρκούν 30 χρόνια Δημοκρατίας για να ξεπουληθούν. Κι εσείς αγωνιστές, που πολεμούσατε στα βουνά το ναζισμό, η Μεταπολίτευση δε νομιμοποίησε μόνο την Αριστερά αλλά και τη διαφθορά.

Μας πρόδωσαν, μας εξαπάτησαν και μας βάζουν να πληρώσουμε όσα έφαγαν. Και κερατάς και δαρμένος δηλαδή.

«Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι», συνήθιζε να λέει ο μπαμπάς. Πατέρα, έμαθες τα νέα? Σε κοροϊδεύανε τόσα χρόνια, κι εσύ με τη σειρά σου με γαλούχησες με τις σάπιες ιδέες τους.  Και μου το έπαιζες και  έξυπνος……

top 30 ημερών

Copyright © 2001 - 2020 | GoGrama.Gr - Η Πύλη μας

Exit mobile version