Κατά την ελληνική μυθολογία, η Παπαρούνα είναι δημιούργημα της Θεάς Δήμητρας, (ετυμ. σημαίνει Μητέρα Γη), – προστάτιδα της Γεωργίας, της γονιμότητας, της συγκομιδής των Δημητριακών, τα οποία αποτελούσαν ως γνωστό, τη βασική τροφή των θνητών ανθρώπων.
Επινοήθηκε η Παπαρούνα ως ¨αντικατάστατο¨ της έλλειψης, θα λέγαμε, ως αντικαταθλιπτικό αντίδοτο από τη Θεά, λόγω της δυσβάστακτης εξάμηνης απουσίας της κόρης της Περσεφόνης, την οποία έχει απαγάγει ο Άδης στον Κάτω Κόσμο – σύζυγος του Πλούτωνα.
Η Παπαρούνα χαρακτηρίστηκε ως το ιερό φυτό της προστάτιδας των Αγρών Θεάς Δήμητρας και ως παράσιτο εν μέσω των Δημητριακών – Σιτηρών, συμβόλιζε την παρουσία της ίδιας της Θεάς Δήμητρας.
Ως γνωστό τα σιτηρά – τα γεννήματα – στο Βώλακα λόγω των ιδιαίτερων γεωφυσικών γνωρισμάτων και καιρικών συνθηκών που επικρατούν, αργούν να ευδοκιμήσουν και η συγκομιδή τους – η περίοδος αλωνισμού τους είναι ο Αύγουστος.
Έτσι καταμεσής Καλοκαιριού και ενώ τα σπαρτά βρίσκονται στην πλήρη ανάπτυξη, χρειάζονται νερό να δέσουν καρπό, που μόνον η φυσική βροχή θα μπορούσε να λύσει το καίριο πρόβλημα τους.
Αντιμέτωποι λοιπόν οι μικρομεσαίοι κυρίως Γεωργοί αλλά και οι Κτηνοτρόφοι με τον εφιάλτη της λειψυδρίας – που θα σήμανε και τη καταστροφή τους, σε περιόδους μεγάλης ανομβρίας, έστρεφαν τις ελπίδες τους ¨για το κακό που τους έβρισκε¨, στις υπερκόσμιες – μεταφυσικές δυνάμεις για την επίλυση του αδιεξόδου τους.
Προκειμένου να εξευμενίσουν τις δυνάμεις της Φύσης, τελούσαν αλλά και εξακολουθούν σε πολλά ακόμα μέρη να τελούν οι πληγέντες από Λειψυδρία Αγρότες – άμα οι θρησκευτικές δεήσεις τους δεν επαρκούν και δεν ανταποκρίνονται – τότε στρέφονται στη Λιτανεία της «Παπαρούνας».
Για το όλο τελετουργικό στο Βώλακα, επιλέγονταν/ται μία ορφανή κοπέλα του κάτοικος του χωριού.
Την έντυνα/ντύνουν – περιζώνουν με πράσινα κλαδιά από κουφοξυλιά και στη συνέχεια την περιφέρουν με συνοδεία του γυναικείου πληθυσμού, σε όλους τους δρόμους και μπροστά από τα σπίτια του χωριού.
Ο ιερέας της ενορίας φρόντιζε/ει, ώστε να προμηθεύσει την Πομπή για τον ιερό σκοπό, με τον εκκλησιαστικό Αγιασμό.
Θίασος Γυναικών που συνοδεύει μπροστά την “Παπαρούνα” τραγουδά το παραδοσιακό τραγούδι που αναφέρεται στη Παπαρούνα.
Ο/Η Νοικοκύρης/α Οικοδεσπότης του σπιτιού, από όπου διέρχεται η Παπαρούνα, από το μπαλκόνι με μια κανάτα νερό την καταβρέχει και την περιλούζει από το κεφάλι, ενώ συγχρόνως η Παπαρούνα τινάζει – λικνίζει ρυθμικά το κορμί της, διασκορπίζοντας και μεταλλάσσοντας το νερό που ρίχνεται πάνω της, σε σταγόνες, όπως αυτές της βροχής.
Ενώ η πομπή της επίκλησης – ιεροτελεστίας διέρχεται μπροστά από το σπίτι, ραντίζεται η Αυλή του, με τον Αγιασμό.
Οι νοικοκυραίοι/ες των σπιτιών παράλληλα προσφέρανε στη Παπαρούνα, διάφορα βρώσιμα αγαθά αλλά και φιλοδωρήματα για την υλική – οικονομική ενίσχυση – αποκατάσταση της ορφανής κοπέλας.
Το παραδοσιακό τραγούδι της Παπαρούνας:
Παπαρούνα φουντωτή
περπατεί καμαρωτή
Τον θεό παρακαλεί,
για να βρέξει μια βροχή,
μια βροχή καλή – καλή.
Μπάρες – μπάρες τα νερά
στα χωράφια τα ξερά
για να φέρουνε σοδειά.